ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ-ΔΩΡΟ ΤΗΣ “ΝΟΗΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ” ΓΙΑ ΤΟ 2007!
Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
www.N-A.gr
Αφορμή του παρόντος εκτός της ανάγκης πληρώμης του Χωροδεσπότη μου σε είδος… ήτοι άρθρα για τη φιλοξενία που παρέχει στα άρθρα μου, είναι η συζήτηση περί πατριωτισμού και του ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι στις σελίδες της “Νοητικής Αντίστασης - www.N-A.gr”.
Το ερώτημα των κριτηρίων βάσει των οποίων κάποιος ανήκει ή όχι σε ένα έθνος δεν είναι βέβαια νέο. Η γλώσσα, η κοινή καταγωγή, η κοινή θρησκεία και η συνείδηση καθώς και συνδυασμοί τους έχουν όλα προταθεί και χρησιμοποιηθεί για να ορίσουν ένα έθνος. Σε κάποιο βαθμό όλα έχουν κάποια μικρότερη ή μεγαλύτερη αξία ως κριτήρια καθορισμού του έθνους στο οποίο κάποιος ανήκει.
Στην Ελλάδα μια αρκετά διαδεδομένη σε συγκεκριμένους κύκλους η άποψη ότι Έλληνες είναι επί το Ισοκράτειο «πάντες οι της Ελληνικής παιδείας μετέχοντες». Είναι κάθε άλλο παρά δύσκολο να φανεί το σφάλμα της παραπάνω άποψης. Η Ελληνική παιδεία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των Ελλήνων. Αφ’ ης στιγμής υπάρχουν άνθρωποι μετέχοντες της Ελληνικής παιδείας οι οποίοι ανήκουν σε τρίτα έθνη και προφανώς δεν θεωρούν τον εαυτό τους κομμάτι του Ελληνικού έθνους η Ελληνική παιδεία δεν μπορεί να είναι επαρκές κριτήριο από μόνη της.
Στο άλλο άκρο βλέπουμε πολλούς που θέλουν να θεωρούν εαυτούς πατριώτες να χρησιμοποιούν ένα μάλλον ποιο στενό ορισμό του ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι. Σε αντιγραφή του Ηροδότου οι Έλληνες χαρακτηρίζονται από το «όμαιμον, το ομόγλωσσον το ομόθρησκον και το ομότροπον». Ή κατ’ αυτήν για να είναι κάποιος Έλληνας πρέπει οπωσδήποτε να είναι πρώτον Ελληνικής καταγωγής, να μιλά τα Ελληνικά σαν μητρική γλώσσα και φυσικά να πιστεύει τη μια θρησκεία του έθνους.
Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα φρεναπάτη. Κατ’ αυτήν Έλληνας δεν είναι ο Έλληνας στη συνείδηση αν του λείπει κάτι από τα παραπάνω. Ήτοι ο “μη Έλλην” σε κάποιο από αυτά δεν μπορεί να είναι Έλληνας παρά το ότι αισθάνεται και θεωρεί τον εαυτό του Έλληνα;
Πρωτεύον μαθαίνουμε το “όμαιμον” του Ηρόδοτου. Κατά συνέπεια οι Τουρκόκρητικοι, αμιγώς Ελληνικής καταγωγής στη συντριπτική τους πλειοψηφία και φανατικοί Τούρκοι αφού έχουν το “όμαιμον”…και το “ομόγλωσσον” είναι πιο Έλληνες απ΄ ότι οι καταγόμενοι από εξελληνισμένες οικογένειες μέσα στην πορεία των αιώνων. Σπουδαία αρχή. Φυσικά το όμαιμον το διέθεταν επίσης και οι γενίτσαροι και εξακολουθεί να το διαθέτει σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού της σημερινής Τουρκίας που προέρχεται από τους εξισλαμισμένους Ελληνικούς πληθυσμούς. Ή μήπως πιστεύουμε ότι κάθε κάτοικος της σημερινής Μικράς Ασίας είναι απόγονος των 200,000 Τούρκων εισβολέων του 11ου αιώνα και μόνο;
Ας πάρουμε λοιπόν τον παραπάνω ορισμό στη λογική του κατάληξη και ας δούμε ποιος μένει ότι είναι Έλληνας.
Θα ξεκινήσουμε από το ομόγλωσσο καθώς είναι ευκολότερο να διακριθεί… χωρίς γενετικό έλεγχο. ΟιΣλαβόφωνοι σαν τον Καπετάν Κώττα που αποτελούσαν γύρω στο μισό Ελληνικό πληθυσμό της Μακεδονίας πριν τους Βαλκανικούς πολέμους κόβονται άμεσα. Εξαιρετική αρχή. Οι Βούλγαροι κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα και οι Σκοπιανοί σήμερα ισχυριζόντουσαν και ισχυρίζονται το ίδιο. Οι Τουρκόφωνοι σαν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων της Καππαδοκίας και της κεντρικής Μικρας Ασίας ή κάποιους αντάρτες της Ανατολικής Μακεδονίας κάπου 2 γενιές πριν από μας επίσης κόβονται.
Οι Σουλιώτες, οι Υδραίοι και οι Σπετσιώτες οι οποίοι ως Αρβανίτες μιλούσαν… αρβανίτικα ή για να θυμηθούμε τις πηγές του 19ου αιώνα “εις άπταιστον Αλβανική” αντί για ελληνικά έτσι θα πρέπει επίσης να τους διαγράψουμε από Έλληνες. Και φυσικά αφού αρχίσαμε σε αυτό τον σοφό δρόμο θα διαγράψουμε τους Αρβανίτες γενικά τουςΒλάχους και όλους τους Έλληνες τις διασποράς που για τον ένα ή άλλο λόγο δεν έχουν σαν μητρική γλώσσα τα Ελληνικά. Που ακούστηκε Έλληνα της Μελβούρνης να δεχθούμε σαν Έλληνες τα παιδία και τα εγγόνια σου στηνΑυστραλία που μιλάν αυστραλιανά αγγλικά για πρώτη τους γλώσσα;
Το “ομόθρησκον” είναι εξίσου ενδιαφέρον σήμερα. Ομόθρησκον ως προς τι; Την αρχαία θρησκεία; Τηνορθόδοξη εκκλησία; Κάτι άλλο; Θα θεωρήσουμε ότι το κομμάτι αυτό του ορισμού χρησιμοποιεί ως κριτήριο την πίστη στη ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία. Αυτό είναι μια βολική αρχή. Στο κάτω κάτω η μεγάλη πλειοψηφία των σημερινών Ελλήνων ισχυρίζονται ότι είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.
Συνεπώς θα πάψουμε να θεωρούμε Έλληνες τους δωδεκαθεϊστές, τους άθεους, τους καθολικούς στο Αιγαίο, τους Έλληνες της κάτω Ιταλίας και κάθε Έλληνα της διασποράς ή της κυρίως Ελλάδας που δεν είναι αμιγώς ορθόδοξος. Για τους τυχόν Πόντιους μουσουλμάνους που έχουν απομείνει πίσω στον Πόντο ούτε συζήτηση βέβαια. Τούρκοι Τούρκοι! Για τους Πομάκους δεν υπάρχει πρόβλημα. Τους… κόψαμε ήδη απ’ τη γλώσσα ως ομιλούντας την πομακική.
Με τους δωδεκαθεϊστές δημιουργείται βέβαια ένα μικρό πρόβλημα. Αν τους κόψουμε γενικά τότε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι παύουν να είναι και τόσο πρόγονοι αφού πάψαμε να τους θεωρούμε Έλληνες. Αν κάνουμε το αντίστροφο που στο κάτω κάτω έχει τη λογική του τότε δεν μένουν ούτε 100,000 Έλληνες στον κόσμο σήμερα. Αλλά σε κάθε περίπτωση μα το Δία και την Παναγία δεν μπορούμε να είμαστε ομόθρησκοι τόσο εμείς οι δωδεκαθεϊστες όσο και εμείς οι χριστιανοί. Οπότε ένας απ΄ τους δύο μας πρέπει να πάψει να λογίζεται για Έλληνας. Αξιοσημείωτο δίλημμα. Μήπως να το παίξουμε κορώνα γράμματα;
Προχωρούμε στο όμαιμο. Εδώ τα πράματα δυσκολεύουν λίγο. Πόσο παλιά πρέπει να πηγαίνει αυτό το όμαιμο και πόσοι ξέρουν το γενεαλογικό τους δέντρο αρκετά παλιά για να το ξέρουν; Αλλά και πάλι η κοινή λογική αρκεί. Προφανώς οποιοσδήποτε καταγόμενος από εξελληνισμένες οικογένειες ή εθνικές ομάδες δεν μας κάνει αφού εξ ορισμού δεν είναι Ελληνικής καταγωγής. Οι απόγονοι των φιλελλήνων σαν τον Κωσταντίνο Σμολένσκη νικητή του Βελεστίνου το 1897 Έλληνες; Ο Λορένζος Μαβίλης που άφησε την τελευταία του πνοή στο Μπιζάνι; Φευ της αμαρτίας.
Ο Κρητικός κύριος, συγγνώμη, ο κάτοικος Κρήτης κύριος που προσυπογραφόταν “Βιντσενζος είν’ ο ποιητής και τη γενιά Κορνάρος” στον Ερωτόκριτο ή κάποιος Ιωάννης Καποδίστριας; Σε ουδεμία περίπτωση όπως και κάθε άλλη ιταλικήςκαταγωγής Ελληνική οικογένεια. Οι απόγονοι των Βαυαρών του Όθωνα σαν κάποιο κύριο Νιδέρ ο οποίος οδήγησε τα Ελληνικά στρατεύματα από τη Μακεδονία και τη Μικρά Ασία ως την Ουκρανία και τη Ρουμανία; Ουδεπόποτε. Ή για να πάμε λίγο παλιότερα τι θα κάνουμε με όλους αυτούς τους εξελληνισμένους Αρμένιους του Βυζαντίου, σαν μια κάποια οικογένεια Κουρκούα [1] , κάτι περίεργες ομάδες κατοίκων της Ελληνικής Μικρας Ασίας που ακούγαν στα ονόματαΕλληνογαλάται και Γοτθογραίκοι, τους απογόνους των δούλων των αρχαίων Ελληνικών πόλεων και κάθε άλλη αλλογενή ομάδα που εξελληνίστηκε στην πορεία του χρόνου; Προφανώς το “όμαιμον” δεν καλύπτεται ούτε από αυτούς ούτε από τους απογόνους τους.
Πώς μπορεί ένας ακραιφνής Αιτωλός Ευρυτάνας σαν τον γράφοντα και κάποιος απόγονος εξελληνισμένων Κελτώντης Μικράς Ασίας να είμαστε όμαιμοι; Αδύνατον των αδυνάτων. Μαθαίνω επίσης ότι κάποτε στην Κύπρο εκτός από Ελληνικές υπήρχαν και μια δύο Φοινικικές αποικίες. Τέρμα το “ομαιμον” και με σας κύριε Χωροδεσπότα αν δεν μου φέρετε αποδείξεις της γενεαλογίας σας μέχρι των Μυκηναϊκών χρόνων που να μην έχει καμία επαφή με την Ιδαλία [2]. Για το Κίτιο δεν το συζητώ καν. Για τους Ετεοκυπρίους θα αποφασίσω αναλόγως των λοιπών στοιχείων. Και κάπου εδώ το κυνήγι του φαντάσματος του “όμαιμου” αγγίζει το γελοίο.
Όποιος θέλει ας προσπαθεί να ορίζει ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι με το «όμαιμον, ομόγλωσσον και ομόθρησκον» αποκλειστικά. Μετά μπορεί να αρχίσει να ψάχνει για τους άλλους 10 Έλληνες του εαυτού του εξαιρουμένου που να μπορούν να περάσουν μια αρκετά αυστηρή εφαρμογή των κριτηρίων. Και φυσικά κατά πόσον ο ίδιος τα περνά.
Ο γράφων θα κρατήσει το ομότροπον. Και το όμαιμον και το ομόγλωσσον έχουν την αξία τους μέσα σε λογικά πλαίσια καθώς ο κορμός ενός έθνους με όλες τις τυχόν προσθήκες μέσα στο χρόνο γενικά χαρακτηρίζεται από κοινή καταγωγή και συνήθως κοινή γλώσσα [3].
Αλλά πρώτο και τελευταίο κριτήριο είναι το κατά πόσον κάποιος έχει Ελληνική εθνική συνείδηση. Αν ο ίδιος πιστεύει ότι είναι Έλληνας και κομμάτι του Ελληνικού Έθνους. Αν δεν το πιστεύει ούτε η γλώσσα ούτε η καταγωγή ούτε οτιδήποτε μπορεί να τον μετατρέψει σε Έλληνα. Και αν το πιστεύει ποιός είναι αυτός που θα είχε το θράσος να πει το αντίθετο;
[1] Καθώς ο γραφών διατηρεί τις αμφιβολίες του κατά πόσον η πλειοψηφία τον αναγνωστών του άκουσε ποτέ το όνομα της οικογένειας πολλώ δε μάλλον ξέρει τα μέλη της πας ο ενδιαφερόμενος ας ψάξει ποιος ήταν και τι έκανε ο Ιωάννης Κουρκούας. Θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι τουλάχιστον θα έχουν ακούσει το άλλο σημαίνον μέλος της οικογένειας που ακούει σε όνομα Ιωάννης Τσιμισκής.
[3] Συνήθως καθώς υπάρχει και το παράδειγμα των Ελβετών που μιλάν όχι μία αλλά 3 γλώσσες…

www.noitikiantistasis.com/wordpress/?cat=24&paged=2